Toen ik in 1993 werd geconfronteerd met de dood van enkele dierbaren, wilde ik de herinneringen aan hen vasthouden in een persoonlijk gedenkteken.
De gebruikelijke uitingsvormen boden daartoe weinig mogelijkheden. Als beeldend kunstenaar besefte ik echter dat er een grote rijkdom aan materialen en technieken bestaat om gedenktekens op een persoonlijke manier vorm te geven.

De grafmonumenten die ik toen creëerde bleken het begin van mijn weg als funerair beeldend kunstenaar. Inmiddels kijk ik terug op een periode van meer dan vijftien jaar waarin ik met tal van nabestaanden het proces doorliep om te komen tot een persoonlijk gedenkteken voor hun dierbare overledene. Het blijft me verbazen, ook na vijftien jaar, dat ik door elk verhaal weer zo'n nog niet gekende inspiratie mag ervaren, waardoor elk gedenkteken uniek wordt.

Het grafmonument en de urn zijn een teken van herinnering. Het symboliseert dat, en vaak ook hoe, de gestorvene voortleeft in het geheugen van hen die voortleven.
Het gedenkteken is een verstild herinneringsbeeld dat over de scheiding van de dood heen reikt. Het is een vorm van aandacht, respect en inleving. Met het gedenkteken herleeft de herinnering aan de dierbare. Zodanig dat tevens een ruimte ontstaat voor troost. Het memento staat voor eeuwigheid, voor stof wedergekeerd tot stof. Het symboliseert de ontroering die altijd blijft, het ontzag voor het mysterie van leven en dood.

Stilstaan bij de dood met een teken van leven: dat is de essentie van een persoonlijk gedenkteken.

Voor meer informatie kijkt u bij: atelier ‘Catharina Ramaekers’